The Epilogue

The brass gates guarding the seat of the Tatalia-Nkisi government, hanging heavily on damaged hinges, knelt in mourning over the river of blood flowing beneath their knees. Through the blood-stained portal stepped a tall, slender figure, whose frozen serenity of countenance made them resemble an animated statue rather than a human being. Sharp pupils smoldered like sparks from beneath the deep hood of a graphite-black cloak, and within the embroidered wreaths of rose bouquets upon the sleeves, a motionlessly reclining rabbit had found refuge. The soaring halls of Tatalia’s heart, which once proudly hosted the fiery monologues of fierce debates and the symphonies of tormented pencils, now froze in horror. The sound of the mysterious figure’s footsteps, moving along the chamber, chilled the edifice together with the piercing wind of change. When, after a moment that felt like an eternity, the figure reached the end of the corridor, the door to the office of the former Mankisi stood wide open.

"Fools," he thought, his lethal gaze scanning the antique artifacts and technological novelties resting lifelessly upon the office shelves. The two flares of Tatalia-Nkisi—a blind construct hurtling toward self-destruction—finally waited defencelessly to be undone.
Until now, he could not comprehend how far a man was willing to go just to deafen the divine calling. A nation whose government prides itself on its ferocity in pursuing perfection and harmony in every domain, while shunning like wildfire the Supreme Giver of Truth, Law, and Morality—the almighty God. Technology, opera, theater, trade, business, data, sports—all dry, harsh, and withered in their worldliness. Yet all of it was fruitless against a potent spirit. The third eye, opened by the healing hands of the cultist, saw through all the wool-pulling. At long last, the time had come to restore to the people what had been lost within the pages of pop-culture tabloids and in the thoughtless pursuit of the progressive. The divine flower still stands a chance to bloom within the Tatalian soul—if only we pay a sufficiently handsome price for it.

The figure's hand extended toward the flat screen of the previous ruler, which served as a desk. A sudden flash of blue light and the robotic voice of an ultra-modern artificial intelligence sowed a seed of unease within the rabbit.

"Jarvis, stroke it a little," the hooded figure uttered. "Ohhh.. ummm... I meant the rabbit."

Paying no heed to the blasphemous degeneracy of the new technology, the man stepped out onto the office balcony. Before his eyes appeared hundreds of the most courageous folk, who had preserved their piety despite the hypocrisy of the authorities. Upon the terrace railing, bleeding and bound, lay the grandmistress of humiliation, the former Mankisi Na'sinka Bosem'bo. Hands, gripping a knife, extended in an act of exaltation. Perhaps it is not yet too late to set it all right.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Mosiężne wrota strzegące siedziby Tatalia-Nkisińskiego rządu ociężale wisząc na uszkodzonych zawiasach, klęcząc opłakiwały rzekę krwi płynącą pod ich kolanami. Przez naznaczony śladami krwi portal przeszła wysoka, smukła postać która przez zastygły spokój na swojej twarzy bardziej przypominała ożywioną statuę niż czlowieka. Bystre źrenice jak iskry tliły się spod głębokiego kaptura płaszcza w kolorze grafitowej czerni, a w haftach na rękach odzieży przedstawiających wianek pęków róż schronienie znalazł zastygle leżący królik. Strzeliste hole serca Tatalii, niegdyś dumnie goszczące płomienne monologi zawziętych dyskusji i symfonie katowanych ołówków obecnie zastygł w zgrozie. Głos kroków tajemniczej postaci przemieszczającej się wzdłuż pomieszczenia ziębiły gmach wraz z przeszywającym wiatrem przemian. Gdy po chwili trwającej wieczność postać dostała się na koniec korytarza, drzwi do gabinetu byłej Mankisi stanął dla niej otworem.

"Głupcy" pomyślał, zabójczym spojrzeniem lustrując antyczne artefakty i technologiczne nowinki martwo spoczywające na półkach gabinetu. Dwa flary Tatalia-Nkisi, ślepego konstruktu dążącego do samodestrukcji nareszcie bezbronnie czekają aby zostać zniszczone.

Do tej pory nie mógł on zrozumieć, jak daleko jest w stanie posunąć się człowiek, aby nie usłyszeć boskiego wołania. Nacja, której rząd szczyci się zaciekłością w dążeniu do doskonałości i harmonii w każdej dziedzinie, jednocześnie jak ognia omijając Najwyższego Dawcę Prawdy, Prawa i Moralności - wszechmocnego Boga. Technologia, opera, teatr, handel, biznes, dane, sport - wszystko suche, szorstkie i zwiędłe w swojej przyziemności. Wszystko to jednak było bezowocne wobec silnego ducha. Trzecie oko otworzone przez leczące ręce kultysty widziało przez wszystkie mydlenie. Nareszcie nadeszła pora aby przywrócić ludowi to, co zostało zatracone na łamach popkulturowych tabloidów i w bezmyślnej pogoni za tym, co postępowe. Boski kwiat ma jeszcze szansę aby wyrosnąć w tatalijskiej duszy - jeżeli tylko zapłacimy za niego wystarczająco sowitą sumę.

Ręka postaci wysunęła się ku płaskiemu ekranowi poprzedniej władzy służącemu za biurko. Gwałtowny rozbłysk niebieskiego światła i robotyczny głos supernowoczesnej sztucznej inteligencji zasiał w króliki ziarno niepewności.

"Jarvis, stroke it a little" wyrzekła zakapturzona postać. "Ohhh.. ummm... I meant the rabbit".

Nie zważając na bluźnierczą degenerację nowej technologii, mężczyzna wyszedł na balkon gabinetu. Jego oczom okazały się setki przeodważnego ludu, który zachował swoją pobożność, pomimo obłudy władzy. Na poręczy tarasu, krwawiąca i związana, leżała arcymistrzyni poniżenia, była Mankisi Na'sinka Bosem'bo. Ręce, chwyciwszy za nóż, rozprostowały się w akcie uniesienia. Być może jeszcze nie jest za późno, aby to wszystko naprawić.