The Invocation

Oh, all-merciful Heavenly Gardener, I beseech Thee, forgive me my earthly traits and vices. Everyone who cometh into this world from a human womb is stained with evil and original guilt, and every day, every night, every moment, is an endless battle to preserve deep within ourselves the virtues revealed to us by the sheaves of His wisdom. Only then are we worthy to tread upon this Earth which Thou hast given us, to taste the fruits of Thy bounty, and to call ourselves righteous men.

Yet Thy people have ceased to follow the path to Thine embrace, Master, losing themselves in the tempting lips of the present day. Their presence and their pride in indulging in the luxuries of this world are a wound upon the soul of this planet to anyone who careth for it. Long hast Thou been indulgent, watering the withered flowers, my Lord, but the end of this forced hospitality hath arrived. Every one of you, standing in this square, should prepare to reap a bountiful harvest. We must utterly weed out the tares of false virtue—the benevolence rooted in one's own egoism, rather than in that which is true. Let the blood that shall be shed be raised to the Lord as an offering, and in return, like a divine fertilizer, let it nourish the beautiful flowers that have already blossomed in the meadow of His splendor. Go forth, and preach this word, and the firmament of your soul shall be cleared for eternity!

The head of the former Mankisi, following the thunderous stroke of the blade, fell like an avalanche into the cheering crowd.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Oh, wszechlitosny Niebiański Ogrodniku, błagam, wybacz mi moje ziemskie cechy i przywary. Każdy, kto przybywa na ten świat z ludzkiego łona, naznaczony jest złem i pierworodną winą, a każdy dzień, każda noc, każda chwila, jest niekończącą się batalią o zachowanie w głębi siebie postaw, jakie zostały nam objawione przez pęki jego mądrości. Tylko wtedy jesteśmy godni kroczyć po tej Ziemii, którą Ty nam dałeś, kosztować owoców Twojej hojności, i nazywać się prawymi ludźmi.

Lód Twój przestał jednak podążać ścieżką do Twoich objąć, Mistrzu, zatracając się w pokusnych ustach teraźniejszości. Ich obecność, pycha w korzystaniu z dobrodziejsw tego świata jest raną na duszy tej planety każdego, kto o nią dba. Długo byłeś pobłażliwy podlewając zwiędłe kwiaty, mój Panie, natomiast przyszedł kres wymuszonej gościnności.Każdy z Was, stojących na tym placu, powinien przygotować się na zebranie sowitego żniwa. Musimy do reszty wyplewić chwasty fałszywej cnoty, dobrotliwości zakorzenionej we własnym egoiźmie, a nie tym co prawdziwe. Niech krew, która zostanie przelana, zostanie wzniesiona do Pana w ofierze, a w zamian, niczym boski nawóz, odżywi piękne kwiaty, które już teraz wyrosły na łące Jego wspaniałości. Idźcie, i głoście to słowo, a sklepienie wej duszy na wiecznie zostanie rozpogodzone!

Głowa byłej Mankisi, po piorunującym ruchu ostrza, jak lawina spadła na wiwatujący tłum.